در جستجوي زمان از دست رفته

2004-05-29T23:59:00.000-07:00

آنك در كوتاه بی كوبه ...
ديروز تهران لرزيد. نترسيدم. يك كم هول شدم. برام جالب بود. پشت كامپيوتر نشسته بودم كه يهو ديدم در شيشه‌اي كتابخانه‌ام داره مي‌لرزه. لامپ اتاقم هم همين‌طور. از سر ذوق و هول پريدم بيرون كه داد بزنم زلزله كه ديدم پدر و مادرم همچين بگي نگي ترسيدن. خودشو كنترل كردم و با فاصله به گذر حوادث نگاه كردم. بر و بچه‌هاي وبلاگستان همه چيز را در مورد نحوه اطلاع رساني تلويزيون و ... گفتن. فقط دو نكته: امروز، دو تا از بچه‌ها كه با هم زن و شوهرن و زير يك سقف زندگي مي‌كنن، جدا از حكايت ترس و لرزي كه تجربه كردن، از اين شاكي بودن كه تو اون گير و دار، راديو و تلويزيون احكام نماز آيات رو پخش مي‌كرده. كلي فحش و بد و بيراه هم نثار خامنه‌اي و بر و بچز كردن كه چرا ديروز رو عزاي عمومي اعلام كرده و باعث شده كه زلزله بياد

دوم اين كه امروز ظهر كه از دانشكده برگشتم، ديدم كه مامانم رفته زير ميز ناهارخوري خوابيده. كلي بهش خنديدم و گفتم خوبه كه اكباتان زندگي مي‌كني و خونه‌هاي اينجا معروفه به ضد زلزله بودن، اگر جاي ديگه بودي چي ‌مي‌كردي. گفتم اكباتان، اينم بگم كه آب گرم ما امروز وصل شد و من تونستم بعد از 6 روز دوش بگيرم. اين رو هم جهت اطلاع علاقمندان عرض كنم كه ريشم را هنوز نتراشيدم. به گمونم وارد هفته‌ي ششم ريش نزدن شدم.

پ ن: كلي حرف داشتم كه بزنم. بنا به دلايلي بايد كم گويي را تمرين كنم. باشه براي بعد

2004-05-29T23:57:00.000-07:00

آمادگي پيش از زلزله·
لوازم ضروري را در كيفي قرار داده و كيف را در نقطه كاملا مشخص و قابل دسترس حتي پس از زلزله قرار دهيد.

لوازم ضروري : شماره تلفن و آدرس برخي از اقوام و دوستان ساكن شهر خود و بالاخص ديگر شهرها (زيرا امكان دارد دوستان همشهري تان پس از زلزله در دسترس نباشند)-شماره تلفن بيمارستان ها و مراكز پليس و آتش نشاني-لوازم بهداشتي و دارويي شامل صابون،آنتي بيوتيك،فرص مسكن،قطره چشمي،پماد سوختگي-چاقو-راديو ترانزيستوري-آب در حدود 4 ليتر(هر سه روز يك بار تعويض شود)-مواد خوراكي شامل بيسكوييت،كنسرو،آب نبات-نقشه اي از منزل خود كه در آن محل سوييچ اصلي برق،شير هاي قطع آب و گاز، مكانهاي امن و خروجي هاي مطمئن مشخص شده باشد-نقشه شهر-چراغ قوه به همراه چند باطري اضافه- فتوکپی از اسناد شخصی خودتان-

· لوازم برقي و گازي و حرارتي از لحاظ چگونگي مهار و نحوه اتصالات كنترل شوند

· تمامي اعضاي خانه محل شير اصلي گاز و آب و سوييچ برق و همچنين چونگي قطع آنرا بياموزند

· تخت خواب يا ميز تحرير زير پنجره يا در مكاني كه احتمال سقوط تابلو،كمد،لوستر و اجسام سنگين است قرار نگيرد

· زير ميز هميشه به ميزان 180 سانتي متر مربع خالي باشد

· ميز توالت را در مسير خروج از اطاق قرار ندهيد

در لحظه وقوع زلزله
· مكان هاي امن براي پناه گرفتن در خانه يا محل كار : زير ميز تحرير يا نهارخوري(پايه هاي آن را محكم بگيريد)-چارچوب در(مراقب بسته شدن در باشيد)-كنج ديوارهاي اصلي(رو به ديوار نشسته و سرتان را به داخل جمع كرده، دو دست ديگرتان را پشت گردن قلاب كنيد)-

· مكان هاي نا امن : زير پنجره-آسانسور يا پله-جنب ديوار هاي غير حامل-مكان هايي كه خطر سقوط اجسام سنگين يا خطرناك چون كمد،آينه و ... حس شود-محل هاي قابل اشتعال-

· در اتومبيل : اتومبيل را كنار جاده در مكاني دور از تيرهاي بلند متوقف كرده، سر را روي پا جمع كرده و دو دست را پشت گردن قلاب كنيد

· در اماكن عمومي چون سينما، تئاتر و ... هرگز به درهاي خروجي هجوم نبريد در صورت لزوم دست ها را پشت گردن قلاب كرده و سر را روي پا جمع كنيد

پس از وقوع زلزله
الف : زير آوار نمانده ايد
· به دليل احتمال نشت گاز هرگز سيگار،آتش يا كليد برق را روشن نكنيد

· حتي الامكان به افراد مسدوم دست نزنيد زيرا امكان قطع نخاع وجود دارد

· مدتي صبر كنيد و از جاي خود تكان نخوريد زيرا امكان پس لرزه هاي بعدي وحود دارد

· در حركت به خارج از ساحتمان گروهي حركت نكنيد زيرا امكان دارد محل راه رفتن شما سست شده باشد و تحمل وزن چند نفر را نداشته باشد

· به دليل وجود اجسام تيز و خرده شيشه، با ملافه و مقوا يا كتابي نازك براي خود كفش بسازيد

ب : زير آوار مانده ايد
· فرياد نزنيد زيرا مقدار اكسيژن محبوس كم است. به جاي فرياد زدن خوب گوش دهيد تا در صورت شنيدن صداي امداد رسانان بتوانيد آنان را مطلع كنيد

· از لحاظ رواني خود را تقويت كنيد. براي نمونه خاطرات شيرين زندگي خود را به ياد آوريد. هر روشي كه به شما آرامش بدهد انجام دهيد

· بدن تا سه روز بدون آب زنده مي ماند نگران تشنگي خود نباشيد. چنانچه به دليل ترك لوله هاي آب جريان آبي به شما نزديك بود، تا مي توانيد از آن بنوشيد.

علائم زلزله

· حركتهاي غير طبيعي حيوانات خصوصا حيوانات خانگي همچون ماهي ، گربه و سگ

· ايجاد بي دليل حبابهاي هوا بروي سطح آب در استخرها و حوض حياط خانه

· هيجان پرندگان به يكباره و سپس سكوت چند لحظه اي قبل از زلزله

· بالا آمدن آب يا شفافتر يا بشدت گل آلود شدن آن

از برگه فوق حداقل 10 كپي تهيه كرده و در اختيار خانواده، اقوام، دوستان و هم وطنانتان قرار دهيد

با اگاه نمودن ديگران از نكات ايمني فوق ضايعات، تلفات و خسارات جاني و مالي زلزله را تا 70% كاهش مي دهيد

با تشکر از بچه‌های مجله دانشگاه و مردم

2004-05-27T13:07:00.000-07:00

النظافت من الايمان!

- امروز بعد از مدتها نصف روز وقت آزاد داشتم. اين قدر كار دارم كه از شدت گيجي، هيچ كاري نتونستم بكنم. ساعتي را تو اينترنت به ولگردي گذروندم، خوابيدم و كتاب «آفتاب مهتاب» شيوا ارسطويي را تمام كردم. صفحه ادبيات شرق هم بعد از مدتها دو مطلب باارزش چاپ كرده بود كه از خوندنشون لذت بردم: «مردي بدون نقاب مرگ» و «تكيه گاه من». ببخشيد؛ واقعا حال و حوصله توضيح دادن را ندارم، شما هم اگر مثل من 5 روز حمام نرفته بوديد، حال روز بهتري نداشتيد!

- امروز «كما» رو ديدم. با بازي امين حيايي و محمدرضا گلزار. جدا از هر چيز، موسيقي جالب توجه بود: «يار دبستاني» را با كمي تغيير گذاشته بودند رو فيلمي كه گلزار نقش اولش بود و جدا از پيام به ظاهر اصلياش – فرار مغزها ـ حول اين حضرت خوش تيپ ميگشت. اگر صحبتهاي اميد مهرگان را تو اميركبير نشنيده بودم، فكر ميكردم كه ايده اين مقاله رو از «كما» گرفته ... حمام كه رفتم بيشتر راجع به اين موضوع مينويسم، انشاالله!

2004-05-27T08:45:00.000-07:00

آبادان شهر وفاست ...

خبرنگار: آقاي روبرتو كارلوس! شما اين قدرت وحشتناك پاي چپتان را چگونه به دست آوردهايد؟
كارلوس: كا! يعني تو نميدوني مو بچه «آبادان» وم؟!

2004-05-27T08:42:00.000-07:00

آبادان شهر وفاست ...
خبرنگار: آقاي روبرتو كارلوس! شما اين قدرت وحشتناك پاي چپتان را چگونه به دست آوردهايد؟
كارلوس: كا! يعني تو نميدوني مو بچه «آبادان» وم؟!

2004-05-23T07:55:00.000-07:00

چنين گويد بامداد شاعر

من تو را دوست می‌دارم
و شب از ظلمت خود وحشت می‌ کند ...

2004-05-18T08:22:00.000-07:00

راه افتاد اين كامنتينگش يا نه؟

2004-05-17T10:37:00.000-07:00

خودمشت و مالي

يادش بخير؛ زمان جواني به كتابهاي خونده مينازيدم، حالا به كتابهاي خريده. براي اين كه يادم باشه در كنار درس و بخش و بيمارستان و كارهاي اجرايي كتاب خواندن هم لازم و ضروريه، كتابهاي نخونده رو چيدم روي ميز كامپيوتر، كه تقريبا در مركز اتاق و در معرض ديد قرار دارد. حالا هم اسمشون را اينجا مينويسم تا: 1- كلاسم بالا بره! 2- توي سرچهاي بيشتري وبلاگم يافت همي شود. 3- بيشتر يادم باشه كه بايد خواند.

· ادبيات فرانسه در قرون وسطي و رنسانس، عبدالحسين زرينكوب
· روشنفكران و عاليجنابان خاكستري، ويتالي شنتالينسكي
· افسانههاي تباي، سوفوكلس
· معماي هويدا، عباس ميلاني
· مشروطه ايراني، ماشاالله آجوداني
· همه مردان شاه، استيفن كينزر
· صد سال داستان نويسي ايران، حسن ميرعابديني
· فيلسوفان و مورخان، ود مهتا
· مشكله هويت ايرانيان امروز، فرهنگ رجايي
· درباره رمان و داستان كوتاه، سامرست موآم
· سير نابخردي، باربارا تاكمن
· قول، فردريش دورنمات
· زير آسمانهاي جهان، رامين جهانبگلو
· عقل افسرده، مراد فرهاپور
· درباره ادبيات، ترجمه احمد ميرعلايي (مجوعه مقاله)
· پاييز پدرسالار، گابريل گارسيا ماركز
· گزارش يك آدم ربايي، گابريل گارسيا ماركز
· پوست انداختن، كارلوس فوئنتس
· سر هيدرا، كارلوس فوئنتس
· سلوك، محمود دولتآبادي
· من ببر نيستم ....، رضا صفدري
· وقتي يتيم بوديم، كاروئو ايشي گورو
· پنجرهاي گشوده بر چيزي ديگر، اوكتاويو پاز
· ...

به اينها اضافه كنيد ليست بلند بالايي از مجلاتي كه هر كدام 200-300 صفحهاند و سنگين تر از يك كتاب: شماره هاي (21 و 22) روانكاوي «ارغنون»، اولين شماره «ناقد» و جلد يازدهم «كتاب توسعه».

اما حالا چرا خودمشتومالي؟ آقاي باستاني پاريزي، در كنار جنبههاي مختلف ادبيت شان، دستي چيره در ساختن و پرداختن طنزهاي بيمزه دارد. اسم يكي از اين كتابهاي بلانسبت باحال را كه به نقد آتار خود اختصاص داده را، به عاريت از سنت حماميهاي قديم «خودمشتومالي» گذاشته. من هم به عاريت از ايشان اين عنوان فجيع را مرتكب شدم.

2004-05-16T11:04:00.000-07:00

پير دخترهاي تحكيم

پس از سپري شدن 2 سال از آخرين انتخابات شوراي مركزي انجمن اسلاميهاي سراسر كشور (دفتر تحكيم)، جمعه گذشته طيف علامه، طيف اصلاح طلب اين دفتر كه خود به دو فراكسيون مدرن و سنتي تقسيم ميشود، توانست انتخاباتش را با 53 حق راي برگزار كند. اگر از اختلافات اين دو فراكسيون بر سر سهمشان در شوراي مركزي، كه برپايي اين انتخابات را 2 سال به تعويق انداخته بگذريم، نگاهي به افراد انتخاب شده و ميانگين سني آنها ميتواند موجبات انبساط خاطرمان را فراهم كند.
«سعيد رضوي فقيه» صاحب زن و بچه، دانشجوي دكتراي دانشگاه تربيت مدرس، حدودا 40 سال از خدا عمر گرفته. عضو رسمي حزب مشاركت است و در شوراي سردبيري روزنامه «وقايع اتفاقيه» كار ميكند. حتي بروبچههاي مدرن طيف علامه هم به صداقت (البته غير از اتهام همكاري با قدرت) و توانايياش معترفند. بيش از يك بار نديدمش. به نظر من، وارث تفكر پدرسالاري است و مثل افرادي همچون شكوريراد، دانشجوها را بالغ نمي داند. او زماني كه به فكر عملي كردن انديشه «دفتر تحكيم دموكراسي» افتاد با انتقاد طيف مدرن به سوء استفاده از جسد مرده تحكيم شد.
«رضا حجتي» سرباز جبهههاي حق عليه باطل، جانباز شيميايي، قد باباي من سن دارد. پس از 10 سال تحصيل در دانشكده فني دانشگاه تهران و پاس كردن نزديك به 30 واحد (اغراقي در كار نيست) به علوم سياسي تغيير رشته داد تا همچنان دانشجو باقي بماند. او در عين حال سرپرست باشگاه دانشجويي دانشگاه تهران است. شايد بد نباشد يكي نظرش را راجع به دانشجويان ورودي 80 به بعد دانشكده فني و حقوق بپرسه، يا نظر اين دانشجويان را راجع به ايشان، تا ببينيم اين بابا چه نسبتي با دانشجو و جنبش دانشجويي دارد.
«مجيد حاجيبابايي» دانشجوي دكتراي دانشگاه شهيد بهشتي، روستازاده ي ساكن تهران، از موقعي كه يادم مياد تو دانشگاه است، خود را صاحب تئوري «دفتر تحكيم دموكراسي» ميداند. زماني كارشناس مركز مطالعات استراتژيك نهاد رياست جمهوري بوده و مطالعات مشتركي را با اين مركز و براي بررسي جنبش دانشجويي به انجام رسانده؛ بنا به برخي اقوال نسبتا معتبر، با حمايت دانشجويان چپگرا (كمونيست) به انجمن اين دانشگاه راه پيدا كرده ولي زير آنها را خالي كرده است. او خود را متعلق به روشنفكري ديني ميداند و در برابر كساني هم چون بابك احمدي، به شدت از اين عبارت و منسوبان به آن حمايت ميكند.
علي افشاري، فارغ التحصيل دانشگاه اميركبير، داراي مدرك فوق ليسانس، اصلا دانشجو نيست. در سال 79 و پس از بازگشت از كنفرانس برلين به زندان افتاد و در زندان مجبور به اعتراف به كارهاي نكرده در برابر دوربين شد. پس از آزادي و پس گرفتن اعترافاتش، اوقاتش را به طور متناوب در زندان و دانشگاه طي كرد. مدركش را گرفت و در زماني كه گمان ميرفت جايي در آينده جنبش دانشجويي نخواهد داشت، به ناگاه اسمش در ميان منتخبين شورا مركزي تحكيم ديده شد. او در ميان دانشجويان پلي تكنيك به اسطورهاي از يك فرد توانا و با عرضه تبديل شده است. سنش براي من معلوم نيست، اما كمتر از 30 ندارد.
عبدالله مومني، اكبر عطري، داور نظري و ... هم دست كمي از آنها ندارند.
پس از نشست چند ماه پيش تحكيم در شهريار كه بينتيجه پايان يافت و اعتنايي به رايزنيهاي نمايندگان جنبش دانشجويي در مجلس به خصوص موسوي خوئيني نشد، به نظر ميرسد اين بار احساس خفقان پس از افتتاح مجلس هفتم، در كنار در پيش بودن انتخابات رياست جمهوري، اعضاي دفتر تحكيم را وادار كرده تا با وارد كردن قديميها به صحنه، يك تيم كارآمد براي لحظههاي حساس پيش رو داشته باشند. مضاف بر اين كه به نظر نميرسد مجموعه دفتر تحكيم توانايي توافق بر سر اعضاي ناشناخته و جوان را داشته باشد.
در هر حال افتادن دفتر تحكيم در دام بازي قدرت و دور شدن آن از معيارهاي دموكراتيك (انتخابات دفتر تحكيم تنها پس از توافق و مشخص شدن برندگان انجام ميشود) ضرورت بازنگري اساسي در آيين نامه و روح حاكم بر آن را ضروري ميكند. اما بعيد است مجموعهاي كه خود از عوامل اين وارد شدن اين تشكل دانشجويي به اين ورطه هستند و بيش از آنكه يك فعال جنبش دانشجويي با معيارها و ضوابط خاصش شمرده شوند، مهرههاي سياسي به حساب ميآيند، بتوانند اين روح فاسد را از دفتر تحكيم بزدايند.

طيف علامه دفتر تحكيم در دست ( خبر ويژه )

سرشناس‌ها در شوراي‌ مركزي جديد تحكيم

2004-05-15T10:08:00.000-07:00

اين روزها، همان طور كه احتمالا در جريان قرار گرفته ايد، به دنبال گند كاري هاي بر و بچه هاي وزارت بهداشت و لو رفتن سووالات امتحان رزيدنتي، تعدادي از پزشكان دست به اعتراض و تجمع و تحصن زدند. من هم كه انگار بي خيال صنف و اين چيزا شدم. به همين خاطر شما را حواله ميدم به اين وبلاگ، كه تا چند وقت پيش اسمش جنديشاپوريها بود و اين چند روزه تبديل شده به پزشكان معترض.
در ضمن، اگر به صبحانه و خبرهاي آموزشي ايسنا هم سر بزنيد، بي نصيب نمي مونيد. كاشكي زودتر به اين وبلاگ عادت كنم. اتفاقات تو محيط وب خيلي سريع رخ مي دهند و به سرعت كهنه مي شوند. بايد سريعتر بشم. شكمم را هم بايد كوچيك كنم!

2004-05-15T05:25:00.000-07:00

اقا اين كامنتش چرا كار نمي كنه؟

2004-05-14T01:11:00.000-07:00

سكانس اول: تراژدي
بچه هايي كه من رو ديدن ميتونن شهادت بدن كه جثه قابل تعريفي ندارم. اين هم اتفاقي نيست كه اين تازگي ها افتاده باشه. از بچگي زياد سروكارم با دكتر مي افتاد. گويا مهم ترينش پنوموني اي بوده كه باعث شده تو 2-3 سالگي 3-4 ماهي پني سيلين بزنم. بزرگتر كه شدم هم به دلايل مختلف و متعدد راهي درمانگاه و بيمارستان مي شدم. اكثر اين دلايل مختلف و متعدد طبي بودند؛ البته، به جز اون دوراني كه شركت نفت يك درمانگاه نزديك دبيرستانمون كه غيرانتفاعي و متعلق به شركت نفت بود، تاسيس كرد. يادش به خير، اون روزهاي اول كه يك دختري كه تازه پزشكي رو تمام كرده بود و دوران طرحش رو مي گذروند تو درمانگاه كار مي كرد، زنگ تفريحي نبود كه بچه ها از ناظم مدرسه گواهي نگيرن و نرن درمانگاه و دردشون رو براي خانم دكتر نگن.
تو تموم اين مراجعات پزشكي، هميشه آرزو مي كردم كه كاشكي مي شد تنها برم پيش دكتر. كاشكي يك بار اجازه مي دادن كه مثل يك وجود مستقل با دكتر مواجه بشم و مشكلم را باهاش در ميان بگذارم. يك بار كه دكتر شروع به گرفتن شرح حال كرد و به پدرم اجازه صحبت نداد، از من خواست به عنوان يك پسر بزرگ (7 يا 8 سال داشتم) جواب بدم، في الفور معالجه شدم. اون روزي كه براي ثبت نام پا به حياط دانشكده گذاشتم و ديدم كه نگهبان مي گه فقط دانشجوها، دوباره هم چين احساسي پيدا كردم. از اون روز علاوه بر اين كه بيشتر اوقات روز رو دور از نظارت خانواده سر مي كردم، موقع بيماري تنها پيش دكتر مي رفتم، آخه ديگه خودم دانشجوي پزشكي بودم!
هفته پيش اما اتفاقي افتاد كه علاوه بر تداعي اين احساس قديمي، منجر به اين شد كه وقتي براي آپ كردن اين خراب شده پيدا نكنم. پدرم مريض شد و من بردمش دكتر. پيش يكي از استادهاي خودم. هر چند كه شرح حال ندادم، اما مواظب بودم كه چيزي رو جا نندازه. كمكش كردم كفش هاشو در بياره و رو تخت دراز بكشه. به دكتر گفتم كه حرفها مو گوش نميده و توجهي به درمان نداره. گفتم كه هر چي بهش مي گم نبايد سركار بره و رانندگي براش خوب نيست، عين خيالش نيست. احساس جالبي بود. خنده ام گرفت اولش. بي اختيار ياد عكسي افتادم كه تو شهر بازي تبريز با هم انداختيم. اون قدر كوچيك بودم كه اگر خود عكس را نميديم خاطره اي ازش نداشتم. پدرم، شاد و سرحال، با عينك بزرگش و موهاي جوگندمي اي كه هنوز نريخته بود. من، روي كولش، با موهاي بور و ژاكتي سورمه اي كه مادرم بافته بود، دهن گشاد و پرخنده، و لپهاي گنده. عكس سرشار از شادماني و پيوند غريزي پدر و فرزندي است. نگاهي به پدرم انداختم، چــقــــــــــــــــــدر كم شده. شايد مجبور بشم كولش كنم. كاشكي اين قدر براي مستقل بودن تلاش نمي كردم. رها شدم از احساس مشترك خانواده و فراموش كردم كه چطور ميشه فرزند باقي ماند و با پدر همدردي كرد. احتمالا زمان زيادي براي بازيابي احساس هاي از ياد رفته نيست. شايد ...
تا سكانس دوم كي كليد بخوره.

2004-05-01T01:46:00.000-07:00

آي عشق، آي عشق ...

خدايان
پرپر زدن بيسود و زيانم را
در غروب بيفروغ چشمان تو سرودهاند
وگويي چنين مقدر كردهاند
كه طلوع و غروب زندگيام
در نوسان پلكهاي تو
به اسارت باشد
و تو
هم چنان
سنگدلانه
تقدير را به مبارزه ميطلبي!

12/2/1380

2004-04-30T04:51:00.000-07:00

تنهايي عريان

عيد كه رفته بوديم آبادان، تو يكي از معدود فرصت هايي كه با اميد تنها شدم، ازش پرسيدم :«از سر دردات چه خبر؟» و بحث رو كشاندم به نقطه مورد علاقه ام؛ يك جور روانكاوي خانوادگي.
چند وقتي ميشد كه پيش خودم به اين نتيجه رسيده بودم كه افسردگي هاي من يك جورهايي ريشه هاي خانوادگي داره. برام جالب شده بود كه بفهمم اون عامل مشترك بين من، مادرم، خواهرم و اميد چيه؟ پاي ژن معيوب در ميونه يا بايد دنبال عامل بيروني مشترك باشم. من در بهترين موقعيت براي نقادي وضعيت روحي خانواده قرار دارم. كوچكترين فرزند خانواده كه با 14-17 سال با خواهر و برادراش فاصله سني داره، دو تا مهاجرت و فراموشي رگ و ريشه را پشت سر گذاشته و كمترين نقطه مشتركي با اعضاي خانواده داره، بهتر از باقي افراد مي تونه راجع به سرنوشت مشترك خانواده قضاوت كنه.
ياد داستان هاي سالينجر افتاده بودم. فراني و زويي، اون صحنه توي حموم ...
زياد حرف نزد. از مدتها قبل فهميده بودم كه با هم غريبه ايم و اون احساس مشترك خانواده ما رو به هم وصل نمي كنه. اما من حرف خودم را زدم. گفتم كه فكر مي كنم جنگ و مهاجرت ناخواسته از آبادان، زندگي 18 ساله در مكاني كه تحت تاثير نوستالژي آبادان تمايلي به ريشه دواندن در آن نداشتيم، به فراموشي سپردن امكان موفقيت و پيشرفت و چندين و چند عامل ديگر را مثال زدم. ناراحتي رو تو چهره اش مي خوندم. ديگه وقت نشد بهش بگم شرايط خاص اين سالها ما رو تبديل به آدمهايي درون گرا، ضعيف و غريبه كرده. بهش گفتم كه من تا حد زيادي بر اين شرايط غلبه كردم. اما نگفتم كه هر چند وقت يك بار مبارزه با خاطره اين شرايط تمام انرژي ام را ازم مي گيره.
معلوم بود كه راجع به اين موضوع زياد فكر نكرده. گفت كه از وقتي ارتباطش با همكاراش و خانوادشون بهتر شده و چند تا دوست خوب پيدا كرده، وضعيت روحي خودش و زنش بهتر شده. قبلا هم ديده بودم كه شيرين هم شرايط زندگي را پذيرفته و با ايجاد ارتباط با فك و فاميل، زندگي راكد و رايجي را پي گرفته.
نظرم را راجع به اين موضوع بهش نگفتم. خيالش را از بابت سردرد راحت كردم و گفتم كه احتمالا تظاهرات جسمي افسردگي بوده و با حل شدن اين مشكل اونم تموم شده. بهش نگفتم از نظر من اين كار يعني فراموشي زندگي، به هر معني كه در نظر داشته باشي. نگفتم پس تكليف مبارزه چي ميشه. راجع به كلي نظري كه در مورد پايگاههاي سنتي خانوادگي و از دست رفتن آنها پس از جنگ داشتم چيزي نگفتم. راجع به ادبيات جنگ و اين كه هنوز در اين مورد كار به درد بخوري نوشته نشده هم سكوت كردم.
نه وقتي مانده بود و نه حوصله اي. رسيده بوديم به خونه. رفت تا عيد سال بعد.

2004-04-28T11:46:00.000-07:00

شايد يك سمينار

عنوان:
نخستين سمينار سراسري «بررسي اختلالات رواني در دانشجويان علومپزشكي»

پيش زمينه:
تحصيل در بيشتر رشتههايي كه تحت عنوان علوم پزشكي در دانشگاههايي به همين نام ارايه ميشوند، به دليل شرايط خاص حاكم بر آنها همچون طولاني بودن مدت تحصيل، فشردگي و حجم بالاي دروس، عدم تطبيق دروس نظري با عملكردهاي مورد انتظار، بر عهده داشتن مسووليت سنگين سلامت بيماران بدون دريافت پاداش مناسب، در كنار شرايط نامساعد ي كه در جامعه براي قشر تحصيلكرده حاكم است، هم چون شرايط نامساعد اسكان و تغذيه در خوابگاههاي دانشجويي، نارضايتي دانشجويان از سطح معلومات ارايه شده در كلاسهاي درس، مساعد نبودن شرايط براي ايجاد ارتباط دوستانه و ازدواج در سطح دانشگاهها و آينده مبهم شغلي بيشتر فارغ التحصيلان، باعث شده كه ميزان اختلالات رواني در ميان دانشجويان علوم پزشكي و باالاخص دانشجويان پزشكي بيشتر از ساير دانشجويان باشد. اگرچه نتايج تحقيقاتي كه در ميان دانشجويان پزشكي دانشگاههاي آمريكا و آسيا صورت گرفته تاييد كننده اين امر است، با اين وجود آمارهايي كه محققان ايراني به دست آوردهاند، بيانگر اين است كه ميزان و شدت اين اختلالات در ميان دانشجويان علوم پزشكياي كه در ايران به تحصيل ميپردازند بيشتر از اكثر همكاران آنها در امريكا و آسياست. با اين همه بررسي دقيق و همه جانبهاي پيرامون شيوع اختلالات رواني در ميان دانشجويان علوم پزشكي ايران، كنكاش در علل اين مشكلات و مقايسه آنها با دانشجويان ساير رشتهها صورت نگرفته است. از اين رو به نظر ميرسد برگزاري اين سمينار با توجه به اهداف ذيل، در كنار اين كه ميتواند بهانهاي براي انجام تحقيقات جديد و تجميع فعاليتهاي صورت گرفته در اين زمينه باشد، محلي مناسب براي بيان اين مشكلات و تلاش در جهت رفع زمينههاي آن باشد.

اهداف:
· بررسي شيوع افسردگي در ميان دانشجويان علوم پزشكي در رشتهها و مقاطع مختلف
· بررسي شيوع اختلالات اضطرابي در ميان دانشجويان علوم پزشكي در رشتهها و مقاطع مختلف
· بررسي نقش شرايط محيط زندگي و سطح امكانات رفاهي در سلامت روان دانشجويان علوم پزشكي
· بررسي نقش طول مدت تحصيل، فشردگي دروس و نوع دروس ارايه شده در سلامت روان دانشجويان علوم پزشكي
· بررسي نقش رضايتمندي شغلي دانشجويان علوم پزشكي در سلامت روان آنها
· بررسي نقش اطمينان از آينده شغلي دانشجويان علوم پزشكي در سلامت روان آنها
· بررسي شيوع ناهنجاريهاي رفتاري در ميان دانشجويان علوم پزشكي
· بررسي شرايط و تحولات اجتماعي بر سلامت روان دانشجويان علوم پزشكي
· مقايسه سلامت روان، اختلالات رواني و رفتاري در دانشجويان علوم پزشكي با دانشجويان ساير رشتهها

2004-04-24T11:08:00.000-07:00

زبان شاعري كو هست بي باك ...

- ديروز جمعه عجب هوايي بود. يك عده از بچهها، به طور دقيقتر، بچههاي شوراهاي صنفي دانشگاههاي تهران قرار گذاشته بودند كه نشست تشكيلاتي شون را در دارآباد تشكيل بدهند. من هم دعوت بودم. عجب هوايي بود. از اون هواهاي دلگير و ابري كه بر خلاف انسانهاي سالم، من رو به نشاط مياره. با اون بادي كه مياومد. حالا تهران اين طوري بود، تصور كنيد شيراز چه حال و روزي داشته، آبادان كه جاي خود دارد:) اما چه كنم كه ... گشاد مايه نشاط است و خواب صبح جمعه ( البته پس از غسل جمعه و اون هم بعد از نماز جمعه ) اوجب واجبات. احتمالا بچهها كلي حال كردند. رفتند بالا و بعد يك كباب چرب و بامشاد پسند زدند تو رگ. و اون طور كه قرار بود، قرار يك ميزگرد مطبوعاتي با ايسنا رو اوكي كردهاند. اما در عوضش، من هم خوابيدم. آخيش!

اما شب جمعه يك اتفاق نادر در زندگي يك ساله من افتاد. من، مني كه شكمم يك وجب تو آفسايده و راه رفتنم مملو از فول، جمعه شب، بعد از يك سال دوري از ميادين با بوسيدن كفپوش درب و داغون سالن ورزشي كوي، دوباره پا به توپ شدم و جماعتي را از نگراني در آوردم. اين فوتبال بازي كردن من هم حكايتي دارد. تا موقعي كه راهنمايي ميرفتم، تابستان و زمستان تو كوچه پسكوچههاي ولايت توپ ميتركونديم. دبيرستان هم تا سال سوم همينطور بود. اما امان از كنكور كه مادر تمام مفاسد است و باعث دوري من از ورزش. دانشگاه كه اومدم، ترم اول تو زمين پشت دانشكده علوم و از ترمهاي بعد تو سالن كوي پشتك وارو ميزديم. اگر اشتباه نكنم، سال 79 بود كه در حركتي كه بوي گند توطئه از چند فرسخي آن به مشام ميرسيد، از ناحيه رباطهاي مچ پا مصدوم شده و براي 40 روز، ساق خود را به دامان گچ سپردم ( چه چرندي شد انصافا، حال كردم!). خلاصه از اون موقع ديگه اين پا ما رو نكرد. درس و كار و زن و فرزند هم كه ديگه حال و حوصلهاي براي فوتبال نميذاره.

ديشب ولي حسابي ضايع شدم. خير سرم نيم ساعت زودتر رفتم كه گرم كنم. بعد از نيم ساعت نرمش و دو، با اولين شوتي كه زدم، كمرم گرفت. حالا من كه كم نياوردم. 3 تايي هم گل زدم كه اونم به مدد جادوي ساقهاي طلايي اي بود كه تو خوزستان به ارث ميرسه. عضلات تحليل رفته، شكم گنده و نفس وامونده ناي حركت را ازم گرفته بود. درد واقعي هم كه از امروز صبح شروع شد. كمر به اضافه كشاله ران و ساق پاي راست. تازه، قراره دو شب در هفته استخر هم برم. خدا به داد برسه.

- ديروز داشتم دفتر چرنديات سالهاي پيشم را مرور ميكردم. تيتر مطلب هم برگرفته از همون دفتره. و البته، سروده خودم هم نيست. اين هم مصرع دومش : ... كند ميخ هجا در كون افلاك. يادم مياد پويا كه برام خوندش خيلي حال كردم. اون موقع حسابي تو كار شعر و شاعري بوديم. يادش بخير.

2004-04-23T06:25:00.000-07:00

سمينار مشکلات روانی دانشجويان

عمو بهزاد در مصاحبه امروزش با شرق گفته كه كارهاي اجرايي رو دوست داره. من هم از امروز وارد فاز جدي كار اجرايي يك سمينار شدم كه با اين همه كاري كه رو سرم هوار شده، پذيرفتنش حماقت خاصي مي‌خواهد كه در حد و اندازه‌هاي هر بزغاله‌اي نيست. ولي انصافا ايده نابي داره. اگر بتونيم از عهده‌اش بر بيايم، تجربه جالبي خواهد بود. جالب اين جاست كه تقريبا هيچ كدام از بچه‌هايي كه تا الان پايه‌ي كار شدند، تجربه‌اي جدي در برگزاري يك سمينار ندارند. حداكثر يك همايش. منم كه بيقم از بيخ. بعدا توي يادداشتي كه افلاين نوشتم توضيحات بيشتري ميدهم. اينم نوشتم محض خاطر زندو، زنده و آنلاين

2004-04-22T22:52:00.000-07:00

شرمنده؛ آخرش قاط زدم ديگه ...
از همان موقعي كه اين وبلاگ را راه انداختم، طبق عادت قديم، وسواس چرايي و چگونگي انجام كار دست از سرم برنداشته. دايم به اين فكر مي كنم كه كاركرد يادداشتهايي كه مي نويسم، چيست و چطور بايد به اين كاركردها دست پيدا كنم. از يك طرف و بر اساس علاقه وافرم به رسانه، ارتباط و اطلاعرساني، دوست دارم كه اين وبلاگ را به مرجعي براي دوستان تبديل كنم تا از زاويه ديد من به آخرين data هاي موجود در اينترنت دست پيدا كنند. براي اين كار لازم است زود به زود مطالب را آپ كنم. از طرف ديگر، انتقال اخبار و اطلاعات بدون ارايه تفسير و ديدگاه شخصي، وبلاگ را تبديل به رقيبي كوچك و قابل چشمپوشي در برابر غولهاي اطلاعرساني ميكند. ( به كوچه نگاه كنيد)
از طرف ديگر، ارايه تفسير مناسب براساس ديدگاه شخصي براي كسي خوب است كه خط و جهت مشخصي براي كارش قايل باشد. مثلا، بهمن خان، علاوه بر اين كه به اينترنت مفت و مجاني شرق دسترسي دارد، بر اساس كاري كه در سرويس اروپا و امريكا دارد، بيشتر تفسيرهاي خود را به اين موضوع اختصاص ميدهد. حالا اگر سينمايي رفت و كتابي خواند، چرندي مينويسد.
علي هم همينطور؛ كسب و كارش سياست است، علوم اجتماعي ميخواند و با محافل سياسي اصلاحطلب ارتباط سيستماتيك دارد. او تنها دو راه پيش روي خود داشت: درونياتش را تصوير كند؛ يا به انعكاس نظرات سياسي اجتماعياش بپردازد.
اما كار كن به اين آساني نيست. من هنوز نتوانستهام راه و روش راضي كنندهاي پيدا كنم. دانشجوي پزشكيام و علاقهمند به پيگيري مسايل صنفي جامعه پزشكي؛ قريب به 1 سال از آغاز فعاليتم در شوراي صنفي ميگذرد و حرفهاي زيادي براي گفتن دارم. اما نسبت به مسايل سياسي بينظر نيستم و قسمتي از وقتم را صرف پيگيري خواستهاي اصلاحطلبانه ميكنم. پس از تير 78 و پس از گذراندن فاز سرخوردگي سياسي اجتماعي، مشغول راهاندازي يك مجله سنگين و خفن دانشجويي هستم. همچنين، ادبيات و داستان از كودكي بخش جداييناپذيري از زندگي من بوده و هست. اين علاقه به حدي است كه گهگاه هوس تغيير رشته به ادبيات بيچارهام ميكند. به وب هم علاقهمندم و با برخي از بچههاي پزشكي يك سايت را اداره ميكنيم؛ در صبحانه هم لينك ميدم. روزنامهنگاري هم كاملا مورد علاقه من است و دو مقاله در شرق چاپ كردهام. از طرف ديگر ...
خلاصه مطلب، اگر ميبينيد كه مطالب اين خراب شده زود به زود آپ نميشود، در قضاوت عجله نكنيد، عدم تمركز و پراكندگي ذهن مرا در نظر داشته باشيد و فيالفور ماتحت مبارك ما را به گشادي متهم نكنيد. چرا به اين راحتي ناموس مردم را لكه دار ميكنيد. مگه خودتون داداش نداريد؟!